Terug naar overzicht

Inclusiviteit

3 minuten leestijd

Gevlucht

Nazret Tesfay is een Eritrese vluchteling, vijf jaar geleden kwam ze naar Nederland. Inmiddels is ze uit de uitkering en heeft de inburgeringscursus gehaald.

Nazret Tesfay is een Eritrese vluchteling, vijf jaar geleden kwam ze naar Nederland. Inmiddels is ze al een jaar uit de uitkering, spreekt ze aardig goed Nederlands en heeft ze haar inburgeringscursus gehaald. Iets wat in de praktijk niet vaak voorkomt. 

Voor de integratie van statushouders zijn de eerste paar jaar in Nederland de belangrijkste. Wanneer je statushouders wil activeren deel te nemen aan de maatschappij is het van belang ze in een vroeg stadium te laten deelnemen aan de arbeidsmarkt. Veel statushouders zijn moeilijk te motiveren wanneer ze al een tijd in de uitkering hebben gezeten. Nazret “Ik schaam me voor het taalniveau van andere Eritrese statushouders. Ik probeer ze duidelijk te maken dat vrijwilligerswerk en werken goed is om de Nederlandse taal en cultuur te leren kennen. Maar veel mensen willen niet werken. Ook omdat in Eritrea beroepen zoals schoonmaakkracht een lage status hebben waar je slecht mee verdient. In Nederland krijg je waardering, respect en een goed loon. Dat kennen ze niet. Veel Eritrese mensen zoeken elkaar op en gaan met de gordijnen dicht thuis zitten. Dat is niet goed voor de integratie.”


Nazret slaagde in één keer voor haar inburgeringsexamen. De slagingskans voor mensen uit Eritrea ligt rond de vijf procent (april 2017, Telegraaf). Dit is lager dan andere nationaliteiten. Nazret geeft aan dat een deel van het probleem is dat de lessen alleen niet genoeg zijn om voor het examen te slagen: “Je hebt meer nodig dan alleen de lessen. Vooral om de taal te leren. Ik praatte naast de cursus met zo veel mogelijk mensen. Ik heb twee jaar vrijwilligerswerk gedaan, met ouderen lunchen en knutselen. Zij hebben iemand om mee te praten en ik krijg ervaring, kom in contact met mensen en leer de Nederlandse taal en cultuur beter kennen. Ook met mijn buren en in de supermarkt spreek ik veel.”

Nazret

In Eritrea werkte Nazret als typiste en serveerster. Omdat ze daarnaast mensen hielp met het verkrijgen van benzine werd ze twee keer gearresteerd en gevangen genomen. Het was voor haar onveilig nog langer in het land te blijven. Dus vluchtte ze, zonder haar toen 8-jarige dochter, via Soedan naar Turkije naar Griekenland naar Italië om uiteindelijk in Nederland terecht te komen. Nazret: “Het was niet mijn bedoeling om naar Nederland te vluchten. Mijn doel was Engeland. Omdat ik al een beetje Engels praat. Maar zo ver kwam ik niet. Ik heb er alles aan gedaan om zo snel mogelijk de Nederlandse taal te leren en te integreren.”

Nazret wilde niet afhankelijk zijn. Dus ze had maar één doel: uit de uitkering. “Ik ben nu ruim een jaar uit de uitkering. Dat voelt goed. Ik wilde alles wel doen. Ik heb op meerdere plekken meegelopen. Uiteindelijk kwam ik bij Asito terecht. Daar kreeg ik een contract aangeboden. Ik ben blij met het werk. Ik heb plezier met mijn collega’s, de mensen zijn lief en ik krijg waardering voor het werk dat ik doe. Wanneer ik aan het eind van de dag naar huis ga en een schone omgeving achterlaat, dan ben ik echt blij.”

Voor Nazrets leidinggevende was er geen twijfel over mogelijk. Indira Sahni, objectleider Asito: “Na haar proefplaatsing hebben we Nazret gelijk een contract aangeboden. Nazret is zo gemotiveerd om haar werk en haar leven in Nederland op te bouwen. Daarnaast is ze gewoon een erg leuk mens, ze leert snel en ze is erg zelfstandig. Zowel collega’s, de klant als de pandgebruikers lopen met haar weg.”

Dochter

Nazret is gezien haar situatie en achtergrond erg positief. Het enige dat ze wil is dat ook haar dochter naar Nederland komt. Die heeft ze nu vijf jaar niet gezien. “Ze was acht toen ik haar voor het laatst zag. Het is te gevaarlijk voor haar om ook te vluchten. Ze heeft het al een keer geprobeerd, ze werd gearresteerd en moest naar de gevangenis. Ik ben met verschillende instanties in gesprek om haar hier te krijgen. Maar mensen mogen het land niet uit. Ik bel wel veel met haar. Ik hoop haar uiteindelijk in Nederland in mijn armen te kunnen sluiten.”

Bron: https://www.telegraaf.nl/nieuw...

Auteur
Asito