Terug naar overzicht

Inclusiviteit

3 minuten leestijd

Iedereen verdient een eerlijke kans

“Er werd bij me aangebeld,” vertelt Maya, “daar stond Cafer, met zijn vrouw. Ze hadden het Asito-autootje voor mijn deur zien staan en dachten, we proberen het gewoon.”

17%200522%20aangebeld%20bij%20de%20juiste%20persoon

Stel je voor. Je bent gezond. Je hebt je eigen bedrijf. Alles loopt goed. En dan beland je in nachtmerrie. Door een ongeluk balanceer je op het randje van de dood. Je overleeft het ternauwernood, maar je bent een compleet ander mens geworden. Het enige wat je kunt is hopen dat de mensen om je heen zo veel van je houden dat ze de nieuwe jij blijven steunen. Want alleen red je het niet meer. Het klinkt als een slechte film, maar deze is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Gelukkig met een happy end.

Cafer Kilic zelf kan zich niet meer herinneren bij Maya aan te bellen. Cafer heeft een niet aangeboren hersenafwijking. Ruim tien jaar geleden was hij betrokken bij een auto-ongeluk. “Ik heb drie maanden in coma gelegen. Ze wilden eigenlijk de stekkers eruit trekken, maar de huisarts zei: Nee, geef hem nog één week. Vijf dagen later werd ik wakker.” De gebeurtenissen na het ongeluk slaat zijn kortetermijngeheugen niet goed op. Daarom herinnert Cafer zich niets van het gesprek bij Maya thuis.

Cafers hersenen zijn door het ongeluk blijvend aangetast. Hij heeft opnieuw moeten leren praten,  lezen en schrijven. Door het ongeluk raakte Cafer zijn eigen bedrijf kwijt. Omdat hij slecht verzekerd krijgt Cafer geen uitkering. Zijn vrouw verdient net boven het minimum dus ook op bijstand heeft hij geen recht. Tien jaar lang is hij werkloos geweest. Cafer: “Thuis moeten blijven was voor mij de grootste straf. Ik wilde heel graag weer werken. Ik kan niet niets doen. Maar iedereen zei nee. Ik heb na het ongeluk moeite met dingen onthouden. Ik kan me vrij weinig herinneren van wat na het ongeluk gebeurd is.”

De wanhoop nabij belden Cafer en zijn vrouw uiteindelijk aan bij Maya van Limbeek. Maya is objectleider bij Asito en woont toevallig in dezelfde straat als Cafer: “Ze zagen het autootje met Asito erop voor mijn huis staan en dachten misschien kan Asito iets voor ons betekenen. Aan de keukentafel heeft Cafer samen met zijn vrouw hun hele verhaal verteld. Ik was geraakt door hun verhaal, omdat ik tegenover iemand zat die ontzettend gemotiveerd was, maar steeds opnieuw voor een dichte deur kwam. Ik dacht, ik ben in de positie om hem een kans te bieden en heb deze voor hem gegrepen. Voor Cafer, voor zijn vrouw èn voor zijn beide dochters.”

Het gevolg: Cafer werkt nu vijftien uur per week bij Saturen PetCare. “Ik heb vaste taken, ik maak de toiletten en de kantine schoon.” Maya: “Al zijn taken zijn afgebakend. Hij doet wat op zijn lijstje staat voor die dag en niet meer en niet minder. Cafer zijn kortetermijngeheugen is aangetast. Daardoor moeten we blijven herhalen en herhalen. Zijn voorman en directe collega’s moeten hier mee om kunnen gaan en hier geduld mee hebben.” Cafer voegt toe: “Soms denk ik: Waarom vergeet ik dat elke keer? Het is niet makkelijk.”

Cafer probeert zo min mogelijk aan zijn leven voor het ongeluk te denken. “Vroeger is niet meer. Ik moet in het nu leven. Andere mensen in mijn conditie kunnen niets doen. Ik ben bezig en dat is geweldig. Terugkijken heeft geen zin, alleen vooruitkijken.”


Het verhaal van Maya en Cafer komt uit ons Witboek 2.0 Inclusief ondernemen. Bent u geïnteresseerd in Inclusief ondernemen? Download het witboek dan gratis door hier te klikken.

Auteur
Asito