Terug naar overzicht

Inclusiviteit

4 minuten leestijd

Jobcarving bij het Radboud UMC

Taken afsplitsen om banen te creëren voor mensen met een kwetsbare positie op de arbeidsmarkt wordt steeds gewoner. Jobcarving heet dat. Ook mensen met een arbeidsbeperking krijgen gekaderde taken. Dit kan één taak zijn maar ook een set aan taken.


Linda en Monique werken allebei bij het Radboud UMC voor Asito met een SW indicatie. Ze hebben allebei gekaderde taken waar ze zelf ook een zegje over kunnen doen.

Er werken een aantal mensen met een SW-indicatie voor Asito op het Radboud UMC. Voordat ze daar begonnen zijn er een aantal functies gecreëerd, bestaande aan taken zoals toiletpapier en zeep bijvullen of handdoekjes vouwen. Normaal zijn dit taken die reguliere schoonmaakkrachten uitvoeren. 

Zichtbaarheid van onze schoonmaakkrachten

Man Chun Ng, objectleider Asito: “Het scheelt onze schoonmaakkrachten dat ze kunnen focussen op een aantal kerntaken en calamiteiten  en zo kunnen we mensen met een kwetsbare positie op de arbeidsmarkt een kans geven. Door een aantal taken te combineren kunnen we banen creëren op verschillende niveaus. Zo zijn er ook een aantal SW’ers die een hele toiletgroep of een groep kantoren onder hun hoede hebben.”

Eén van de voordelen om op deze manier een baan te creëren is klanttevredenheid, Man Chun: “Naast dat wij voldoen aan de -vraag van de klant gaat ook de tevredenheid omhoog. Dit heeft te maken met de zichtbaarheid van onze schoonmaakkrachten. Stel, je zet iemand met een loonwaarde van vijfentwintig procent in op een toiletgroep. Zij krijgen dan vier keer zoveel tijd om deze groep schoon te maken dan een reguliere medewerker. Dit betekent dat er langer iemand in de toiletgroep aan het schoonmaken is. Wanneer iemand een schoonmaakkracht ziet gaat de schoonmaakbeleving omhoog. En de kans dat je iemand op deze toiletgroep ziet is dus groter.

Op het moment dat er ruimte ontstaat in het team worden de beschikbare taken uitgezet bij Werkbedrijf Rijk van Nijmegen. Hierop kunnen medewerkers reageren en komen dan op kennismakingsgesprek. Linda en Monique zijn beiden op deze manier in contact gekomen met Asito.

Linda
Linda werkt al 2,5 jaar bij Asito: “Ik ben erg druk in mijn hoofd. Daarom heb ik een arbeidsbeperking. Ik heb veel structuur nodig. Toen ik deze baan bij Asito zag dacht ik, ja dat past bij mij. Een duidelijke set aan taken en niet te veel afleiding in een leuke omgeving. Ik maak een aantal kantoren schoon, daar zijn altijd dezelfde mensen en niemand die aan mijn hoofd zeurt. Dat kan ik niet hebben. Asito weet dit ook. Wanneer mij iets gevraagd wordt om wat extra te doen zeg ik wel ja, zolang er daarna maar niet over doorgezeurd wordt. Of wanneer ik al thuis ben. Terugkomen kan niet. Ik ben tien jaar voorvrouw geweest. Dit wil ik niet meer. Ik heb nu veel meer rust en ik weet precies wat ik moet doen. Heerlijk. Ik had het niet beter kunnen hebben.” Nadien vertelt Linda dat als ze iemand met een SW-indicatie of uit de doelgroep moet begeleiden dan wil ze dat wel.

Monique
Monique werkt in de researchtoren. Daar zijn onder andere wat laboratoria, kantoren en een collegezaal. Monique is onder andere hart- en suikerpatiënt. Monique: “Ik heb bij het sollicitatiegesprek aangegeven wat ik wel en niet kan. Het is fijn dat ze hier weten wie ik ben en wat ik kan en daar rekening mee houden. Mijn collega’s weten ook allemaal dat ik een arbeidsbeperking heb. Ik werk altijd ’s ochtends, want dan ben ik op mijn best. Zwaar tillen is voor mij niet mogelijk.” Man Chun: “We kijken naar talenten en wat wél mogelijk is. Als Monique of Linda iets zien wat ze leuk lijkt dan kunnen ze dat bij ons aangeven en kijken we naar de mogelijkheden.” Linda zit volledig op haar plek en vindt het goed zo. Monique zou wel wat meer met mensen willen doen. Monique: “Ik vind het fijn om met mensen te werken. Laatst heb ik een collega ondersteund met de bestellingen. Dus dat doe ik er nu soms bij.

Niet gek
Beide dames geven aan wanneer hun gevraagd wordt waar ze werken ze zeggen dat ze bij een SW-bedrijf werken. Linda: “Mensen denken dat SW’ers gek zijn. Ik ben niet gek. Wanneer mensen mij kennen en erachter komen dat ik via een SW-indicatie heb, reageren ze vaak gek. Alsof er iets mis is met me. Ik wil ze leren dat ook normale mensen  een arbeidsbeperking kunnen hebben.” Monique voegt toe: “Ja, ik heb een hartafwijking. Dus? Mensen gaan er van uit dat je dom bent of niets kan. Maar dat is niet zo. Zonder begeleiding het voor mij gewoon erg moeilijk om aan een baan te komen. Ik kan nou eenmaal niet alles.”

Het verhaal van Linda en Monique is onderdeel van Asito’s witboek 2.0: Iedereen doet mee. Dit witboek is een bundeling van verhalen over inclusief ondernemen. Je kunt het witboek hier downloaden

 

Auteur
Asito