Terug naar overzicht

Mens

3 minuten leestijd

Bijzondere collega: François van de Ven

Hij is slechts drie jaar werkzaam voor Asito, is afkomstig uit de wereld van de transport en heeft zich in Vught in relatief korte tijd ontwikkeld tot een onmisbare kracht bij Stichting Reinier van Arkel. Voor vloerenspecialist François van de Ven telt, na een uiterst hectisch jaar, maar één ding: “Bij Asito heb ik ervaren hoe het voelt om gewaardeerd te worden.”

Bijzondere%20collega%20 %20francois%20 %20in%20pagina2

Het is maandagmorgen negen uur als we in de auto op weg naar Brabant plots een berichtje krijgen. ‘Hoe drink je de koffie?’, valt er op de telefoon te lezen. Amper een half uur later is het warme ontvangst daar. Met in beide handen een bekertje koffie stappen we in de Volkswagen Caddy van François voor een rondleiding over het terrein van Reinier van Arkel.

Als de Brabander bij Asito solliciteert heeft hij net een jaar thuis gezeten. Werkzoekende. In 2016 gaat hij aan de slag bij Cleancare in het Jeroen Bosch Ziekenhuis. “Daar deed ik eigenlijk alles. Reguliere schoonmaak, calamiteitenwerk, wat er maar moest gebeuren. Ik was vaak verantwoordelijk voor het reinigen van de kamers waar mensen overleden. Dan werd ik ’s nachts gebeld door de voorman en sprong ik uit mijn bed.” 

Structuur

Sinds januari van dit jaar zien de dagen van François er heel anders uit. Als vloerenspecialist heeft hij de volledige verantwoordelijkheid over het vloeronderhoud. “Dit is een hele andere wereld, ik heb nog nooit zo gestructureerd geleefd.” Terwijl hij zijn auto langs de kant van de weg parkeert, haalt hij zijn agenda tevoorschijn. “Hier staat alles in beschreven. Wanneer ik wat moet doen op welke locatie. Voorheen werd dat voor mij gedaan.” 

François ziet het als een positieve ontwikkeling. Als alleenstaande vader en de volledige zorg over zijn drie kinderen wordt er veel van hem gevraagd. De structuur op de werkvloer probeert hij mee te nemen naar huis. “Het is strak plannen met een drukke baan en drie kinderen. Daar komt ook nog bij dat de middelste een vorm van autisme heeft. Hij wordt ’s ochtends opgehaald met een busje om naar school te gaan. De jongste fietst zelf naar school en de oudste gaat nu naar het middelbaar onderwijs. Ja, om 08.00 uur is het spitsuur.”


Eenzaam

2018 is voor François, die als enig kind opgroeide, een loodzwaar jaar geweest. Naast het verlies van zijn moeder zit hij nog altijd met de nasleep van een gebroken huwelijk. Na achttien jaar staat hij er nu alleen voor. Het zorgt soms voor eenzame momenten. “Ik werd laatst gevraagd voor een feestje. Dacht een oppas te hebben geregeld, maar die belde ’s ochtends af. Ik heb vervolgens de hele dag met mensen aan de lijn gehangen die mij ooit gezegd hebben dat ik ze kon bellen als ik een oppas nodig had. Toch lukte het niet om iemand te vinden. Daar ging mijn feestje. Op dat moment word je keihard met je neus op de feiten gedrukt.”

Over zijn gebroken huwelijk praat hij liever niet meer. “We moeten door, ik wil er zijn voor mijn kinderen en voor Asito. In het ziekenhuis heb ik geleerd dat je mensen moet waarderen. Iedereen verdient het om gewaardeerd te worden. Ik kreeg complimenten van de leiding en ze gaven mij het gevoel dat ik er toe deed. Dat heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gegeven. Ik zeg altijd: ‘Vergeet nooit waar je vandaan komt’.” 


Wensen heeft de bescheiden François niet. Hij is tevreden met zijn leven. “Alhoewel, een goede vrouw misschien. Iemand die soms een arm om je heen slaat. Dat mis ik af en toe. Maar ik ben er niet naar op zoek. Het gebeurt of het gebeurt niet. De tijd zal het leren.”

Auteur
Asito