Terug naar overzicht

Mens

4 minuten leestijd

Sleutelpandje: Brandweerkazerne, Drachten

Vanuit mijn dorp naar dit sleutelpandje, een brandweerkazerne te Drachten, is maar een kort ritje. Het is dan ook bijna een thuis wedstrijd, want binnen 10 minuten kom ik aan op de plaats van bestemming. Schoonmaakster Anita Berendse  is er nog niet dus ben ik genoodzaakt om in mijn auto op het kleine parkeerpleintje te wachten tot zij er is.

Drachten

Zo vanachter het stuur kijk ik naar een groot en strak vormgegeven gebouw en zie in het metselwerk een soort vlam verwerkt die ik anders waarschijnlijk over het hoofd had gezien. Nog een verrassing, maar nu aan de overkant van de weg,  staat op een restaurant de veelzeggende naam Sirenes geschreven.  Je verzint het niet, of  juist wel? Was de eigenaar zich bewust van die prachtige parallel toen hij destijds dit naambordje op zijn pand spijkerde?  Vast wel, want  als Grieks restauranthouder kende  je natuurlijk je eigen  Griekse geschiedenis en mythologie. Sirenes zijn dan ook  halfgoden met vrouwenhoofden in vogellichamen.  Zij lokten met hun prachtige gezang  de zeevaarders naar de kust om ze vervolgens met hun schepen op de klippen te laten lopen. Een onheilspellende gebeurtenis.  Zo is ook de brandweersirene, een luidruchtige bode van hoofdzakelijk onheil. Het geluid gaat dan als een lopend vuurtje waar het zich aandient,  en helaas lokt deze dan ook weer ramptoeristen. Geen groter vermaak dan leedvermaak is er niet zullen we maar zeggen. 

Opeens zwaait er een auto het pleintje op en Anita Berendse wordt door haar man tot bij de hoofdingang afgezet waarna we met haar pasje naar binnen kunnen. Bij het aan elkaar voorstellen ontwaar ik een licht Amsterdams accent, en zonder haar verder het vuur aan de schenen te leggen begint  Anita te vertellen. Van hoe ze 20 jaar geleden vanuit het westen naar Friesland zijn vertrokken. Van hoe haar man destijds de Lidl in Heerenveen  heeft mee helpen opstarten. Dat ze in 2006 bij Asito is komen werken en dat ze al vanaf 2012 dit object  vijf maal per week schoonhoud. ''Missen jullie Amsterdam nog wel eens?'' vraag ik haar tijdens het maken van enkele notities. Anita geeft aan dat  Amsterdam niet meer is wat het geweest is. ''Maar vanavond wel even champions leage  voetbal kijken toch?'' vroeg ik terloops. ''Nee, mijn man gaat kijken, hij is nog steeds een echte Ajacied, ik houdt niet van voetballen kijken, ik ga macrame-en'' . Ze legt me haarfijn uit wat haar hobby precies inhoudt. Iets met knopen begrijp ik. 

Ik kreeg na onze kennismaking een rondleiding en het gaat door verschillende afdelingen van het gebouw. Gangenstelsels met links en rechts kantoren uitmondend in sanitaire ruimtes met daarin douchecabines.  Het blijkt dat dit gebouw een soort centrum van de brandweer in de omgeving is geworden, want hier gebeurd veel, heel veel als ik Anita zo hoor en om me heen kijk. Hulpverlening bij van alles en nog wat na een brand;  een eigen garage voor de waterauto's;  spoelruimtes voor al het bruikbare wat in de as heeft gelegen; cursusruimtes, vergaderruimtes en een grote kantine. Alles zag er brandschoon uit, en als ik vraag hoe ze dat in die 2 uurtjes per dag doet antwoord ze:  ''Dat is een brandende kwestie in schoonmaakland Theo, het is maar net hoe je het werk indeelt, daar begint alles mee''.  Anita is een gepassioneerde vrouw met het hart op de tong. Als ze mij bij het binnengaan van de kantine opeens aan een andere schoonmaakster voorstel t, die ik nog niet eerder had opgemerkt, zie ik een bewogen Anita.  ''Patricia? Zij is echte een topper, iemand die na zoveel problemen de draad weer probeert op te pakken, dat is echt super!" Anita legde me later uit dat Patricia haar drie maal per week komt  assisteren, en dat ze via het UWV een soort re-integratie  programma volgt. Anita vervuld zo een soort job-buddy taak en heeft er duidelijk plezier in.  Als we weer via een trap van de bovenste etage afdalen zie ik door een glazenwand nog wat nostalgische en authentieke attributen uit een ver brandweerverleden in een soort vitrine. 

Ik heb voorlopig  genoeg gezien en de dames geven aan dat ze verder met de klus willen. Als ik afscheid neem gaat juist op dat moment in de verte een soort van alarm af.  Iets of iemand heeft de rode haan  laten kraaien en dat gaat weer met alle gevolgen van dien. Want als ik naar buiten stap zie ik nog net hoe een brandweerauto met hoge snelheid en gierende banden er vandoor gaat. Op het dak een huilende sirene, of is het toch een Griekse half god die als boegbeeld fungeert? Het kabaal is er in ieder geval niet minder om, mensen kijken om en waar het rode gevaarte passeert stopt spontaan het verkeer. Later die avond spelen de goden zonen van Ajax gelijk in een uitwedstrijd tegen Bayern München en staat er in Amsterdam, en Drachten, weer van alles in vuur en vlam.

Auteur
Asito