Terug naar overzicht

Mens

3 minuten leestijd

Sleutelpandje: De Herdershut

De Herdershut, veldpost biologie Rijksuniversiteit Groningen te Schiermonnikoog.

1.%20herdershut%20schiermonnikoog

“Het is een damesenclave! Altijd al geweest. En het zal ook wel zo blijven vrees ik.” aldus een lachende Maaike Kempenaar. Ze doelt daarbij op het aantal vrouwelijke collega's op Schiermonnikoog. Want naast de Vitamaris, een Landalpark in het dorp, maakt Maaike ook schoon op de Herdershut even verderop. Een veldstation. Een vreemde eend in de bijt van de Rijksuniversiteit Groningen waar lessen biologie verder onderzocht kunnen worden. 

Ver verwijderd van de hectiek uit de stad Groningen, staat hier verscholen achter een dijk een bijna vooroorlogs onderkomen. De Herdershut lijkt ogenschijnlijk een te klein gebouwtje, maar blijkt bij binnenkomst toch reuze mee te vallen als men ziet wat er allemaal in is weggezet. Je vindt er microscopen, ontleedtafels, opgestopte beesten, koelkasten, leslokaaltjes, slaapzaaltjes, dames- en herendouches, een laarzenrek en buiten schuurtje met rommelhok en een heuse radiomast. De schoonmaak vergt hier het uiterste. Want regelmatig passeren hier kuddes leerlingen onder leiding van een herderlijke mentor. Gezamenlijk schuimen ze dan de omgeving af, op zoek naar organismen, sporen van planten en dieren. Op hun dwaaltochten nemen ze dan weer genoeg flora en fauna mee terug naar het onderkomen. Niet alleen wordt er zeeklei of waddenslib in de gangen opgedweild, maar ook resten van zeesla of darmwier worden opgeveegd; of de resten van het eetmenu van vissen en vogels worden van de ontleedtafels weggespoeld. Wadpieren, slijkgarnalen, nonnetjes, aalkruiken en wadslakjes belanden dan met een boog in de afvalemmers. Zo goed en kwaad als het soms ook gaat, want alle elementen laten zich immers niet dwingen, maakt Maaike hier de boel schoon. En dit gebeurt steevast onder het toeziend oog van de vele blatende witte plukjes wol op de zeedijken rondom het eiland. Want aan schapen hebben ze hier gebrek, en dus ook niet aan de gigantische hoeveelheid schapenkeutels. Deze ronde vettige stinkballetjes zijn dan weer een gemakkelijke prooi voor de ronddolende studenten met hun diepe geprofileerde regenlaarzen. Eenmaal uitgeschopt in de herdershut betekent dit dan weer stront aan de knikker, voor de schoonmaakster uiteraard dan wel te verstaan.

Vanuit de uitkijkpost boven op het gebouw kan men over die dijk gluren, en ver kijken, heel ver kijken. Met of zonder verrekijker, of af en toe met een eenoog want die wordt soms ook uit een oude veldtas opgediept, is het uitzicht hier steevast adembenemend. Ongeacht het weerbeeld. In de verte op hoge poten staan in het water andere uitkijktorens. Als reusachtige langpoten  staan ze daar roerloos te staan en alleen bij zware storm deinen ze lichtjes mee. Eén keer per week lucht Maaike er de kamers, en natuurlijk ook de slaapkamers,  en wordt het begrip binnen en buiten eengemaakt. Dons uit de dekbedden en verloren veren uit een ganzevleugel vormen dan een dansend geheel in de lucht. Terwijl op de slaapzaal hier en daar nog een snurkende student zijn of haar nachtelijke safari op de wadden herbeleefd, inspecteert Maaike of het dikste vuil weer is verdwenen en ze niks is vergeten. Na de klus op dit unieke object neemt Maaike een taxi terug naar de pier, waar de boot van Wagenborg haar weer veilig naar Lauwersoog zal brengen. Meestal gaat dit onder begeleiding van een school krijsende meeuwen, maar soms ook van een klas gillende schoolkinderen als ze eenmaal in openzee zijn. Ondertussen geniet Maaike dan van haar welverdiende kop cappuccino. 

Ook een bijzonder sleutelpandje? Laat het ons weten via communicatie@asito.nl onder de vermelding 'sleutelpandje'.

Auteur
Asito