Terug naar overzicht

Mens

4 minuten leestijd

Sleutelpandje: De Weaze, Leeuwarden

Drie organisaties die hier hun krachten bundelen in het bijstaan van slachtoffers van o.a. huiselijk geweld, kindermishandeling, seksuele mishandeling, prostituees, drugs- en alcoholverslaafden.

Leeuwarden

Met rode oortjes, knikkende knieën en zweterige handjes, zo zag ik mezelf al in gedachten bij het volgende sleutelpandje naar binnen stappen. Maar het liep natuurlijk allemaal weer anders. Te vroeg in Leeuwarden, gelukkig zat die ochtendspits ook eens mee, moet ik wachten tot de afgesproken tijd met objectleidster Karin Kars. Verheugd ontdek ik om de hoek bij de plaats van bestemming een Bakker Bart die zojuist haar deuren heeft geopend. 

Nog niet geheel wakker stap ik naar binnen en met zoveel keus in de schappen kom ik deze wachttijd makkelijk door. Ik zoek na m’n bestelling een plekje bij het raam en heb een prachtig uitzicht op de Waag, een historisch gebouw in het centrum van de stad. Omringd met de geur van brood en koffie ontdek ik hoe de stad langzaam aan het ontwaken is en pak ondertussen mijn aantekenboek erbij voor wat eerste krabbels en aantekeningen. Ietwat ongemakkelijk zo achter dat grote raam, alsof ik zit te gluren en ik op mijn beurt ook weer wordt begluurd, zie ik hoe de stad de dag alvast met veel zonnestralen welkom heet. Scooters en fietsers rijden al in een flinke optocht over de straten en pleinen en schieten op het kruispunt weer alle kanten op. Mannen van de gemeentedienst blazen met blowers het plein schoon terwijl achter mij in de bakkerij enkele straatwerkers al hun eerste pizzabroodje bestellen. 

Onder het raam zie ik van bovenaf hoe in diverse fietstassen het bestelde brood verdwijnt en leveranciers hun ladingen voor de winkeliers aan het uitladen zijn. Hier en daar gaan rolluiken omhoog en achter een openstaande deur, die met een barkruk wordt opengehouden, dweilt een kroegbaas zijn vloer weer schoon. Het café ademt nog de geur van de nacht ervoor als de stank van oud bier zich met de geur van tabaksresten in de buitenlucht mengt. De zoete geur van verleiding en alcohol zweven nog lang na in dit lege drinkgelag. Enkele uren eerder was het nachtelijk vertier al ten einde gekomen en zo ook mijn observatie als op dat moment Karin Kars de bakkerswinkel binnenstapt. Na een gezamenlijk bakje gaan we naar het afgesproken adres weer terug de hoek om.

Ingeklemd en ietwat verscholen tussen de andere grachtenwoningen staat hier een niet opvallend onderkomen van het GGD Fryslân. In hetzelfde pand en onder hetzelfde dak zijn ook het Leger des Heils en de organisatie Fier ondergebracht. Drie organisaties die hier hun krachten bundelen in het bijstaan van slachtoffers van o.a. huiselijk geweld, kindermishandeling, seksuele mishandeling, prostituees, drugs- en alcoholverslaafden. Fier betekent trots en samen willen ze de slachtoffers helpen in hun zoektocht naar eigenwaarde. Het karakteristieke pandje kent iets treurigs. Het zichtbare verval en de soberheid ervan zorgen voor een laagdrempeligheid waar bewust voor gekozen is, zo vertelt Karin me. 

Een collega van Karin maakt hier één maal per week de boel schoon. Ondanks de kleinschaligheid kent het gebouw toch drie verdiepingen en moet er dus trap gelopen worden. Een toiletje, een klein keukentje, bureautafels met stoelen en wat pvc vloertjes zijn de meest voorkomende werkzaamheden hier. Uitgebaat door een huisjesmelker verraden kleine details van betere tijden. Zeldzame houten deurknoppen, een originele lambrisering en een uniek versierde wenteltrap springen daarbij in het oog. ''Ja, en dan moet je bedenken dat zelfs Atir hier ook nog komt afcontroleren'' zegt Karin me als we helemaal boven de laatste verdieping binnenstappen.

Op elke verdieping zit dus een hulpverleningscentrum en dat is te zien aan het vele voorlichtingsmateriaal. Folders, posters en boeken die niets aan de verbeelding overlaten hangen aan de wanden en staan her en der in rekken opgesteld. De sfeer die ik ervaar heeft iets weg van een treurspel, met als verrassing daar opeens een stapel internationale bijbels in een kartonnen doos. De intentie van de hulpverleners is duidelijk, de hoop tot verlichting en verdieping op deze verdieping is nog niet vervlogen en heeft bijna iets vertederends. In de vensterbank erboven zie ik een boek met de pakkende titel ''The story of God'' liggen. Onwillekeurig denk ik aan: ''Heer geef ons heden ons dagelijks brood'', een religieuze roep tot het meest elementaire van de mens. En ook bij het oudste beroep ter wereld natuurlijk ook die alledaagse vraag: ''hoe krijg ik brood op de plank?'' Weer beneden in de 'woonkamer' van het Leger des Heils, zie ik op de muur een grote wereldkaart met daaruit allemaal spelden in diverse kleuren steken. Volgens Karin zijn dit de landen waar de meeste prostituees vandaan komen en komt Leeuwarden als culturele hoofdstad zo wel even in een ander perspectief te staan. Een meester van weer een ander perspectief siert op dit moment de billboards in Leeuwarden, want twee straten verderop, in het Friesch museum, wordt het werk van kunstenaar en illustrator M.C. Escher tentoongesteld. Kijken met andere ogen, en dat is wat ik hier vandaag ook heb gezien.

Karin sluit af en dan staan we zomaar weer buiten tussen het winkelende publiek waarvan de meesten geen idee hebben wat er zich achter deze deur zoal afspeelt. Nadat ik afscheid van Karin heb genomen loop ik, nog enigszins onder de indruk, terug en kom daarbij weer opnieuw langs de bakker. ''Geef het volk brood en spelen'' schiet het door me heen als ik door het raam naar binnen kijk. De geur van afgebakken broodjes en andere lekkernijen lokt me naar binnen, want het is ondertussen lunchtijd geworden. Bij een tafeltje schrijf ik in mijn aantekenboek: ''Sleutelpandje met de meeste indruk tot nu toe'' en neem een hap van een pistoletje gezond.

Auteur
Asito