Terug naar overzicht

Mens

4 minuten leestijd

Sleutelpandje: Dierenartsenpraktijk, Heerenveen

Bij een bezoek aan een sleutelpandje maak ik eerst een verhaal en volgt een bijpassende tekening meestal daarna. In dit geval ging het net andersom, wel verrassend, maar de oorzaak ervan was weer iets minder leuk. Het had namelijk alles met werkdruk te maken, tenminste dat was hoe ik het zag.

Heerenveen1

Het is donderdagmorgen 9:15 uur als objectleidster Willi Strampel me in Heerenveen welkom heet. Dit sleutelpandje ligt pal naast een rotonde en aan een grote doorgaande weg en is dus niet te missen. Zou je zeggen, want door de verkeersdrukte keek ik juist op dat punt net even de andere kant op met als gevolg een halve kilometer te ver doorrijden. Effin, de auto is gewillig, na een 3 minuten was ik gelukkig weer terug bij het sleutelpand. Bij binnenkomst heerst er al een gezonde bedrijvigheid want achter de balie staan al enkele witgeschorte dames rondom een computer gebogen. Ze zijn druk in overleg en uit mijn ooghoeken krijg ik nog net Anita de schoonmaakster in het vizier. Gewapend met een dweilstok in de hand verdwijnt ze ook net zo snel weer uit beeld als ze erin kwam lopen. We zijn hier bij de plaatselijke dierenarts. ''Theo, we gaan eerst maar even naar een ander plekje waar we niemand voor de voeten lopen'' zegt Willi. Onderweg naar achteren meld ze ons bij de balie aan en ik merk dat de sfeer er hartelijk is. ''Hier kunnen we wel even spreken'' zegt Willi en we staan opeens in een klein halletje geparkeerd. 

Volgepakt met instructieposters en talloze dozen tegen de zijwanden is het er behoorlijk krap, het blijkt dan ook de personeelsingang te zijn. ''Anita moet eerst met haar werk klaar zijn voordat de medewerkers van de praktijk aan de slag kunnen'' zegt Willi, als ik vraag waar Anita blijft. ''En die vloer in de operatiekamer, die moet eerst wel helemaal droog zijn voordat de dierenartsen erin mogen'', vervolgd Willi. We bespreken nog wat logistieke zaken voor een ander object als dan ook eindelijk Anita er licht bezweet bij komt staan. De klus is geklaard en na een korte briefing neemt Willi plotseling afscheid. Ze geeft aan dat ze eigenlijk alweer elders had moeten zijn. Zo heb ik nog maar een kleine 10 minuten voor wat vragen aan Anita want ook zij wordt spoedig elders verwacht. Want naast het schoonmaken is Anita ook nog actief in de thuiszorg in haar woonplaats Mildam, een kleine 3 kilometer verderop. Zo komt het dat ik kwart voor 10, en 4 straten verderop, al bij vrienden aan de koffie zit. Verwonderd vraag ik me dan ook af of dit geen recordtijd van een bezoek moet zijn geweest want zo snel ben ik nog nooit door een sleutelpandje gekomen. 

Het verhaal met aanknopingspunten krijgt pas vorm als ik de tekening enkele dagen later aan het opzetten ben. Gewoon wat ik had gezien en dat eerst maar eens gaan uit schetsen. De schoon-maakster, het gebouw en enkele dieren erbij. Terwijl ik de hond zo in de inkt aan het zetten ben kwam ook die ongemakkelijke opmerking weer voorbij. ''Wat heeft die mevrouw toch ook een hondenbaan!''. Het was wat een van mijn vrienden bij de koffie had geroepen nadat ik ze over mijn dierenartsbezoek had verteld. Het was er toen wel druk, en de schoonmaakster was wel licht bezweet geweest, maar een hondenbaan? Ik kon het niet geloven en het liet me niet los.

Toevalligheden bestaan niet zeggen sommige mensen. Ik hou hierbij zelf graag een slag om de arm. Want bij het volgende frons ik toch heel even mijn wenkbrauwen. Zo staan er op mijn mobiel twee foto's van honden voorafgaand aan de fotoserie bij de dierenarts. In eerste instantie had ik deze voor iets anders nodig maar door een melding van Willi op Facebook kwam ik op het account van Anita terecht. Tot mijn grote verbazing zag ik heel veel foto's van honden en dan ook nog eens van hetzelfde ras als die op mijn mobiel stonden. Bij het zoeken naar het woord dierenriem op internet, die ik misschien in dit verhaal wil gebruiken, stuitte ik ook op de Chinese jaartelling. Zo schijnt 2018 het jaar van de hond te zijn. En zet daar die vervelende opmerking ''hondenbaan'' nog eens tegenover, en je begrijpt dat het feestje in mijn brein compleet is.

''Maar het is daar wel uitermate netjes en altijd blinkend schoon'' want dat zeiden ze ook nog tijdens de koffie toen, eerlijk is eerlijk, en het allerbeste om te horen natuurlijk. (mijn vrienden lieten hun katten er jaarlijks controleren, vandaar ''hun'' dierenarts en de welgemeende betrokkenheid). De eigenschappen die zo bij het Chinese jaar van de hond horen, trouw, loyaal, open, eerlijk, ijverig, direct, opmerkzaam, zorgzaam, verdraagzaam, wil ik dan ook graag toedichten aan schoonmaakster Anita. Als iemand de boel zo goed schoon heeft dat het zelfs buiten het object opvalt, dan is die vermeende tijdsdruk die ik even dacht te zien van ondergeschikt belang. Dan doet iemand zijn of haar werk met een innerlijke drive die tijd en geld overstijgt. Dat kan niet anders. Tijd is geld, maar tijd is ook passie. Ik denk dat ik binnenkort mijn vrienden maar eens opnieuw ga bezoeken en hen op de Chinese kant van ''het hond zijn'' moet attenderen. Opnieuw onder het genot van een lekker bakje koffie, en zonder een hondenkoekje, dat dan vooral wel.

Auteur
Asito