Terug naar overzicht

Mens

4 minuten leestijd

Sleutelpandje: Dijkbewaking Noordpolderzijl, Groningen

Woensdag 13 juni 2018. We gaan naar Noordpolderzijl in het uiterste puntje van Groningen, naar een gebouwtje van het waterschap voor dijkbewaking.

''Wie A zegt moet ook B zeggen, tenminste, zo hoort het meestal. Als punt B het eindstation is, dan zal je toch eerst ook uit punt A vertrokken moeten zijn, tenminste, zo gaat dat meestal. Maar wat als punt A het eindstation is, ben je dan ook daadwerkelijk vertrokken? En wat als daar later een B een C en een D aan toe worden gevoegd? Of erger nog, er tussen worden geplaatst? Je begrijpt dat de chaos dan meestal compleet is.'' Zo begint ongeveer ons gesprek als ik die ochtend bij objectleidster Karin Heun in de auto stap. 

Vanuit het regiokantoor te Groningen gaan we vandaag naar een van haar favoriete sleutelpandjes. We gaan naar Noordpolderzijl in het uiterste puntje van Groningen, naar een gebouwtje van het waterschap voor dijkbewaking. Het is een plaatsje met welgeteld drie gebouwen en met het kleinste haventje van Nederland. Meestal ligt er één boot voor anker, maar als je geluk hebt zijn het er twee. Het eerste wat bij Karin opvalt is haar brede en aanstekelijke lach. Tegelijkertijd zie je een weelderige haardos met krullen, zeg maar gerust heel veel krullen. Het tweede wat opvalt is de enorme verscheidenheid aan spullen in Karin haar auto. Ze zit dan wel in haar Asito UPPIE, maar als ze zouden zeggen dat we onderweg naar een markt gingen zou je het ook geloven. Ik zie ordners en agenda's, stapels print en papierwerk in plastic kratjes op de achterbank, pakken micro vezeldoekjes, Asito kleding, werkschoenen ergens op de vloer, plumeau's in het plastic, een stofzuigslang zonder steel, oplaadkabels, heel veel pennen, een dromenvanger aan de achteruitkijkspiegel en enkele gehaakte knuffels op het dashboard. Gehaakte knuffels op het dashboard? Jazeker! Gehaakte knuffels op het dashboard. Want haken is namelijk een grote passie van Karin. Zij weet als geen ander hoe je de losse eindjes weer aan elkaar kunt knopen. Zij komt altijd met een creatieve oplossing uit een wirwar aan mogelijkheden waar een ander snel in verstrekt zou raken. Het loopt als een rode draad door Karin haar leven heen, hetzij op het werk, hetzij privé en in de Asito auto natuurlijk. 

We verlaten de stad en belanden al gauw op het platteland. Het gaat kriskras door kleine dorpjes en gehuchten waar ik het bestaan niet van kende. We spreken onderweg over de meest uiteenlopende onderwerpen die bij nader inzien toch weer in elkaar gehaakt kunnen worden. De raakvlakken lijken eindeloos, net als de hoeveelheid dijken om ons heen. We zien ze wel door het landschap krioelen, maar het lijkt of ze nergens met elkaar verbonden zijn. Ogenschijnlijk is er geen kop en staart aan vast te knopen. Ogenschijnlijk, want schijn bedriegt als Karin me haarfijn het systeem van de waker, de slaper en de dromer uitlegt. Af en toe rijden we via een opening dwars door de dijk met daarop een klein houten huisje. In dat huisje liggen zwart gebeitste dwarsbalken opgeslagen, zo vertelde Karin me. Het achterland kan op deze manier vliegensvlug afgesloten worden mocht het water onverwachts ergens zijn doorgebroken. Elders rijden we dan weer minuten lang over een smalle weg bovenop de dijk. Als ik dit platgeslagen land tussen de dijken zo aanschouw dan kan ik me voorstellen dat het waarnemen en alarmeren voor een eventuele overstroming niet vroeg genoeg kan beginnen. Haast is dan geboden, het is van levensbelang als we de boerderijen en dorpjes ertussen zien liggen. Uiteindelijk stoppen we helemaal aan het eind bij dit bewakingsgebouwtje die alleen bij springtij en zeer zware weersomstandigheden bemand wordt. De schoonmaak kan hier niet op wachten, en gaat dus op gezette tijden gewoon door.

Karin loopt me voor en opent de deur. Binnen zie ik een klein kantoortje met stalen archiefkasten en een tafel met een zwarte telefoon daarop. Ernaast zit een klein halletje met daarin een werkkast voor de schoonmaak en een toilet voor als het echt spannend wordt. Het enige wat nog een beetje tot de verbeelding spreekt zijn wat oude spullen op een provisorisch zoldertje achter in het gebouw. Wat ook tot de verbeelding zou moeten spreken was een grote landkaart die niet meer aan de wand hing waar het zou moeten hangen. Het was een kaart met daarop het complete bewakingsplan van Groningen en Friesland. Ietwat beteuterd waarom deze er juist nu niet meer hangt halen we, voordat Karin de boel afsluit, eerst nog even een microvezel en een stofzuiger door het gebouwtje. We zijn er immers toch.

Daar lopen we dan, met onze ziel onder de arm, maar gelukkig duurde dit niet lang. Want tijdens een bakkie troost in het aangelegen Zielhoes klaart plotseling de lucht buiten op. We zitten immers aan zee en het grijze wolkendek lost snel op waardoor de zon nu vrij spel krijgt. Met de kaartendief en de kiekendief in de achteruitkijkspiegel rijden we onder een zonovergoten hemel, en via allerlei sluiproutes, weer terug naar de stad Groningen. Eenmaal daar wordt het verschil tussen Karin's kantoor op wielen en het regiokantoor in de stad duidelijk zichtbaar. Visueel kan het contrast niet groter, alleen kan ook ditmaal schijn opnieuw bedriegen? Is chaos ook werkelijk chaotisch? Is orde ook werkelijk ordelijk? Via B zijn we weer terug bij A waar beide punten door dezelfde draad wordt verbonden die ook andere punten binnen Asito met elkaar verbindt. Het is de rode draad van verbinding, inzet, motivatie en van 'dijkbewaking', opdat het 'schoonmaakwater' bij alle punten ons onderweg niet tot de lippen stijgt.

Auteur
Asito