Terug naar overzicht

Mens

3 minuten leestijd

Sleutelpandje: Gymzaal te Menaam

Onderweg naar mijn oud collega Chris Schippers moet ik door het donker reizen. Chris werkt namelijk ‘s avonds en soms ook s nachts voor Asito. Het is ongeveer 22:30 als ik bij een oud schoolgebouw in het centrum van het Friese plekje Menaldum aankom en het parkeerpleintje ervoor oprij. Of het nu door dit tijdstip, de harde noordwesterwind of door het gebouw zelf komt,  maar bij binnenkomst hangt er een ietwat vreemde, onpeilbare sfeer.

18%200410%20sleutelpandje03%20slide

Uit een toilet komt lachend Chris tevoorschijn, met de dweilstok nog in de hand. Uit een andere ruimte komt vervolgens Ron, de broer van Chris, met een stofzuiger in de hand aangelopen. De heren steken meteen van wal. “Theo, je gelooft het niet, maar het spookt hier! Er gebeuren hier vreemde dingen”. Ik kijk lichtelijk geamuseerd. Ik denk nog, leuk geprobeerd heren, jullie wisten dat ik kwam! Maar ze blijven ernstig en vertellen me wat ze soms in dit gebouwtje meemaken. Het stenen gebouwtje heeft een  gymzaal en een oefenruimte voor de plaatselijke fanfare. Het oude leslokaal met veel bruin schrootwerk aan de wanden en een ietwat versleten vloer verraden een ander tijdsgeest. Zelfs de geur verraad de ouderdom. Ik zie trommels, blaasinstrumenten en een piano onder een dekzijl. Aan de wanden veel groepsfoto's van een muziekgroep uit vervlogen tijden; tot aan de nok gevulde bekerkasten met attributen en onderscheidingen; uniformen op rekken; en ergens hoog tegen het plafond hangen een serie speelpoppen in uniform. “Het is eens voorgekomen,” vertelt Chris “dat tijdens het schoonmaken hiernaast, Ron en ik de piano hoorden aanslaan, je schrikt je werkelijk rot man! Helemaal wanneer het hier muisstil in het gebouw is.” “En vergeet de andere geluiden niet!” zei Ron. 

In de andere gymzaal aangekomen vertelt Chris verder. “Op een dag kwam ik hier en sloeg de dubbele vluchtdeur in deze zaal open. Geen wind of storm die dag. Met het idee van een inbreker heb ik behoedzaam de boel weer afgesloten. Maar toen ik weer aan het werk ging hoorde ik opnieuw twee deuren bijna tegelijkertijd dichtslaan. Ik schrok me wild! En ook nu, opnieuw niemand in het gebouw! Je begrijpt, we vinden het allemaal wel heel erg raar!” Ron valt bij “Theo, ik hoorde op een dag hier voetstappen op het parket in de gymzaal, bijna het geluid van rennende kinderen. We waren ernaast aan het werk. En opnieuw niemand in het gebouw.” 

Chris: “Theo, je kent ons, we  zijn nuchtere friezen, maar dit is wel heel apart! Zelfs onze objectleiding krijgt hier de kriebels. En hiernaast is ook nog eens een kerkhof!.” Vanuit het raam kan ik nog net de kerktoren van Menaam zien, Fries voor Menaldum. Ook was er nog een zolder, maar gelukkig hoefden we daar niet zijn. Volgens Chris zijn er plannen om de boel te slopen, maar definitief is dit nog niet. Karakter heeft het gebouw in ieder geval wel, evenals deze twee collega's. Ondertussen was de wind gaan liggen en was het kwart voor elf geworden. In de auto bel ik eerst huiswaarts om te zeggen dat ik er aan kom. “De wijn staat klaar en ik wacht op je”  hoorde ik aan de andere kant van de lijn. “Tot straks, dan neem ik een bijzonder verhaal voor je mee” en ik start de auto.

Meer sleutelpandjes lezen? Ze zijn te lezen op Verantwoord - Mens.

Auteur
Asito