Terug naar overzicht

Mens

3 minuten leestijd

Sleutelpandje: Meelfabriek Waddenmolen

Er worden aardappelen gerooid en het maïs gaat tegen de vlakte. Op andere landerijen staan grote machines opgesteld en hebben daarbij hun stalen tanden alvast in de grond gezet. De Groningse klei wordt straks omgeploegd. Ondanks uitzonderlijke zomerse temperaturen gaat vandaag toch de wintertarwe in de grond. Uitzonderlijk is ook het karakteristieke gebouw hier in Uithuizermeeden. Groot, monumentaal en met meerdere ingangen. Als ik naar binnen wil hoor ik plotseling achter mij; “Hallo! Asito? Andere deur.”. Verbaasd kijk ik om en zie een vrouw van middelbare leeftijd van haar fiets stappen. Lachend steekt ze me de hand toe als ze het Asitologo op mijn shirt heeft ontdekt. Het is Antina, de schoonmaakster waar ik een afspraak mee heb. Samen lopen we om het gebouw richting de torenhoge fabriek waar we via een stalen trap omhoog naar de kantine klauteren. Eerst koffie. Antina is een vrolijke, opgewekte collega die hier al meer dan elf jaar werkt. Ooit is ze op Terschelling begonnen. Het ijs is gebroken, want de Wadden, tja dat schept nu eenmaal een band! We beklimmen vele trappen als Antina me trots haar werkplek laat zien. Grote ruimtes gevuld met een krioelend buizensysteem en brommende machines, het heeft bijna iets dierlijks. Heel af en toe iets menselijks als wit bepoederde gezichten achter steekkarren met zakken meel daarop me een snelle “moi!” toewerpen.

18%200410%20sleutelpandje04%20slide

Hier is gemalen meel malen niet aan de orde. Hier gaan namelijk ambacht en innovatie hand in hand. Hier wordt meel en bloem geproduceerd voor de bakkers in de weide omgeving. Oude en nieuwe machines staan hier gebroederlijk naast elkaar en worden eigen producten getest. “De situatie is ook wel eens anders geweest” vertelt Antina me als we hoog in het gebouw een controlekamer binnenstappen. Ik begrijp dat het bedrijf op leven na dood is geweest en dat nu het weer in familiehanden is, het de wind weer in de zeilen heeft. De “molen” draait weer op volle toeren, want ooit stond hier een echte windmolen. Ondertussen lopen we in een ander deel van het gebouw waarin een hulpverleningsinstelling is gevestigd. Een begeleidingstraject voor jongeren met psychische problemen. “Molendrift, wat een toepasselijke naam,” bedenk ik me als ik naar het raam van de ingang kijk. De vorm van dit raam heeft de contouren van een brood, maar met enige fantasie kun je er ook een hart in zien. Oude zwartwit foto's, met streng ogende heren daarop, hangen prominent aan de vele bruin met beige gekleurde wanden. Stille getuigen van een trots familiebedrijf met het hart op de juiste plaats.

Achter tegen de fabriek aangeplakt loopt een spoorlijn. “Daar is het eindpunt van deze spoorlijn en de andere kant op gaat naar Groningen.” Antina wijst richting Roodeschool. “Dus om per spoor de Eemshaven te bereiken moet je eerst terug en dat kost bijna anderhalf uur extra?" vraag ik nog. Groningse ondoorgrondelijkheid als Antina me het antwoord schuldig moet blijven. Net als de vele markante plaatsnamen hier zoals het Valom, De Knijp, Honderd, Kolhol, Nooitgedacht, Polen en zelfs het Godlinze. Het hoogland, het blijft een onpeilbaar gebied, ondanks de ruimte. In de achteruitkijkspiegel zie ik in gedachten de wieken van de oude waddenmolen draaien, en verlaat met een open raam Uithuizermeeden.

Meer sleutelpandjes lezen? Ze zijn te lezen op Verantwoord - Mens.

Auteur
Asito