Terug naar overzicht

Mens

4 minuten leestijd

Sleutelpandje: Studenthuis Groningen

''Ze staan bovenaan de maatschappelijke ladder beroepen als artsen, advocaten en directeuren, terwijl meer onderaan de maatschappelijke ladder beroepen staan als vakkenvullers, schoonmakers en vuilnismannen''

Sleutelpandje%2012

Ik las deze regels op het internet nadat ik een bezoek aan sleutelpandje nummer 12 had gemaakt. De 12e alweer, wat gaat het ook snel bedenk ik me tijdens het schrijven.  In gedachten beleef ik ze even opnieuw, en zie daarbij opnieuw al die bijzondere collega's voor me die vol passie over ''hun'' object spreken. Wat begon als een idee tijdens de koffiepauze met mijn objectleidster Sandra van Veen  is tot een heuse serie uitgegroeid. Het ging door de twee noordelijke provincies waarbij we zelfs de Wadden niet zijn vergeten. We hopen in 2019 dan ook verder met deze serie te kunnen gaan.

Dit sleutelpand ''nummer 12''  is een echt studentenhuis en het ligt vrijwel in het centrum van de oude Hanzestad Groningen. Tegenwoordig is het een internationale studentenstad waar carrièretijgers, talentvolle geesten en ambitieuze ondernemers er na hun studietijd de maatschappelijke ladder gaan bestormen. Sterren in wording hier aan de Melkweg, die eerst wel even een studiebeurs, een ontgroening en een propedeuse moeten overwinnen natuurlijk. En dan het aller belangrijkste, er eerst onderdak hebben moeten regelen. Iets wat hier in de stad nogal een grote uitdaging schijnt te zijn.

Ook een grote uitdaging, en bijna tot een ware kunst verheven, is het parkeren in de binnenstad. Anouk belt me dan ook op om te zeggen dat ze iets later op de afgesproken plek zal zijn. Ik kan zo mooi het pand verkennen en wat foto's maken. Veel trappen en lino vloeren verraden al waar het accent op ligt. Buiten het gebouw, op een binnenplaatsje met heel veel fietsen in een stalling, zie ik pas hoe groot dit pand eigenlijk is. Het zit niet in de diepte maar in de breedte en de hoogte en heel veel ramen. Ik pak mn aantekenboekje en schrijf: ''Hier woont nogal een aantal studenten; Dat betekent dus zwaar werk wat inzicht vraagt''. Plots zwaait er een deur open en bewapend met allerhande schoonmaakattributen stappen daar de schoonmaaksters Hilda en Nicole naar buiten. Ze groeten me opgewekt maar hebben duidelijk haast en stappen vervolgens even snel weer een andere gedeelte van het gebouw binnen. Er worden stofzuigers opgeborgen en een pakje sigaretten komt tevoorschijn ten teken dat de klus nu echt geklaard is, en dat er nu pas tijd voor een gesprek is. ''Gedreven collega's; prioriteiten stellen; verantwoordelijkheid nemen, i like it!''  krabbel ik ook ergens in het aantekenboekje.

Na een eerste kennismaking met de dames komt ook Anouk de kantine binnen en nemen we kort het doel van mijn bezoek door. Als Anouk iets over dit gebouw, zijn bewoners en de omgeving vertelt denk ik terug aan hoe ik destijds met haar bij de IKEA heb samengewerkt. Ze kwam toen als een ambitieuze studente en als een gedreven invalster ons schoonmaakteam versterken. Door anders naar het vak schoonmaken te leren kijken hebben we destijds onder leiding van oud collega en objectleidster Paulien Schoonhoven ons verder in dit vak kunnen ontwikkelen. Haar visie, die ik volledig ondersteun, is dat met de juiste intentie het resultaat vanzelf komt.  Prachtig is het dan ook om te zien hoe Anouk binnen Asito carriere heeft kunnen maken.

Ook de dames die hier de boel schoon houden hebben wel iets met ambitie. Zo verteld Nicole me dat ze naast haar schoonmaakwerk er een echte stroopwafelkraam op na houdt. In de weekeinden struint ze, samen met haar vriend, hier dan de markten in de weide omgeving mee af. Ook wil ze ooit gaan trouwen en een gezin met kinderen stichten, genoeg plannen dus. Hilda is een schoolvoorbeeld van iemand die na een turbulente loopbaan van 16 jaar schoonmaken het ultieme in ambitie heeft gevonden. Want als ex objectleidster heeft ze het leidinggeven uiteindelijk weer verruild voor hoe het allemaal ooit is begonnen. Ze heeft weer een functie op de werkvloer zelf, van oppoetsen en afstoffen, van de handen uit de mouwen en back to the roots. Het geeft haar de meeste voldoening en dat straalt ze ook uit op haar collega's. Mijn hart maakt een sprongetje bij haar positieve mentaliteit en ze is in mijn beleving dan ook een natuurlijke coach en geboren leidster, iets waar zowel de klant als ook Asito trots op mogen zijn.

Mijn hart maakt nogmaals een sprongetje als ik via Twitter de laatste blog van algemeen directeur Charles Vinke onder ogen krijg . Ik lees hierin hoe hij binnen het huidige Asito management opnieuw naar de beginselen van het bedrijf wil kijken. Dat hij een appel doet om na te denken over hoe Asito terug naar haar roots gebracht kan worden. Zijn uitgangspunt hierbij is dat de man en de vrouw op de werkvloer als het DNA van de organisatie gezien mogen worden.

Hilda en Charles bewandelen samen beide de maatschappelijke ladder om via het klimmen, en het afdalen, tot dezelfde visie en hetzelfde doel te komen. Voor beide is dat voldoening en waardering uit hun werk te halen en een paar centjes  verdienen natuurlijk. Bij een gelijkgestemde ambitie vallen volgens mij uiteindelijk alle vooroordelen over posities op die maatschappelijke ladder weg. Boven kan heel snel onderuit gehaald worden, en voor je het weet bengel je ergens onderaan. Maar bij het minst of geringste kan de ladder ook weer kantelen en zit je zomaar weer op de hoogste trede. Het zegt dus allemaal niet zoveel. Met respect voor je collega's en vanuit je hart het werk doen, maakt dat het traplopen opeens een stuk lichter gaat en er onderweg nog zoveel moois te zien is. 

Auteur
Asito