Terug naar overzicht

Mens

4 minuten leestijd

Sleutelpandje: Veerboot Rottum, Lauwersoog

Met slurpende waterzuigers en zoemende stofzuigers zie ik een zevental Asito collega's als een zwerm watervlooien door het schip vliegen.

Lauwersoog%20 %20inmessage

De zon schijnt die morgen al behoorlijk fel, dus de zonneklep in de auto kan naar beneden. Grote roze stapelwolken in een staalblauwe lucht bepalen het weerbeeld, met hier en daar een verdwaalde regenbui. Als ik naar het noorden rij hoor ik op de radio dat de eerste nachtvorst  is gemeten, en dat merk ik bij aankomst op de kade van Lauwersoog want er staat een  sterke frisse noordoosten wind. Noodgedwongen knoop ik mijn jas dichter als ik het parkeerdek oversteek en richting de boten loop. Gekke namen toch zo op het eerste gezicht als ik de diverse aanwijsbordjes lees:  Lauwersoog, Schiermonnikoog, Rottumeroog.  Iets met ogen? Iets met kijken? We zullen zien, want gezusterlijk liggen ze daar, de veerboten Rottum en de Monnik. Twee ''watertaxi's'' die het vaste land met de eilanden verbind. Ooit in de jaren ‘80 van de vorige eeuw zijn ze begonnen op de vaarlijn Holwerd Ameland, maar heeft Wagenborg ze nu op deze vaarroute gezet. De schepen zijn opnieuw gedoopt, en hun nieuwe namen verwijzen  naar een  ver en geestelijk verleden van dunbevolkte stukjes zand in de Waddenzee. De Rottum, iets met het rood van een kloosterdak misschien?, die moet ik hebben voor mijn geplande interview.

Er liggen 2 loopplanken uit. Haspels, snoeren, waterslangen en plastic buizen, er  krioelt van alles uit de  boten en verraden een hoge mate van bedrijvigheid. Dit is letterlijk tussen wal en schip laveren als ik de loopplank over loop en op het water neerkijk.  Terwijl achter mij de eerste dagtoeristen door de Monnik worden opgeslokt, hoor ik ergens voor mij uit Rottum:  ''Hallo! Het is alle hens aan dek hoor! Maar nu eerst  koffie!!'' Met slurpende waterzuigers en zoemende stofzuigers zie ik een zevental Asito collega's als een zwerm watervlooien door het schip vliegen. Ze zijn namenlijk druk bezig met de  grote schoonmaak, een jaarlijks terugkerende operatie. Wanden, toiletten, banken, vloeren, ramen alles krijgt vandaag een diepte reiniging onder het strakke regime van objectleidster Karin Heun. Als een ware duvelstoejager, maar ook weer niet heu(n)s, heeft ze voor deze speciale klus een groep gedreven schoonmakers weten te mobiliseren . Twee heren verdienen daarbij een speciale vermelding, het zijn onze Asito's all-rounders van het Noorden. Het zijn Henk en Michel, en als dekzwabber doe je ze echt te kort, zijn echte alleskunners. Ze zijn specialist op alle terreinen van de schoonmaak en schuwen daarbij het vuile en zware werk niet. Overal inzetbaar en zij lopen dus vele ''gaten'' dicht.  Broodnodig voor de waarborg en professionaliteit van Asito. Dit is diversiteit en flexibiliteit in optima  forma.

Nu het seizoen ten einde loopt gaat de overtocht naar de wadden op halve kracht en kan er dus onderhoud aan de schepen gepleegd worden. Dit jaar was Rottum aan de beurt.  Vanaf het nieuwe seizoen, als de toeristen, de dagjesmensen, de steltlopers en de kokmeeuwen weer  in grote zwermen terugkomen, dan wordt ook de Rottum weer uit de steigers gehaald. Dan is het weer volle kracht vooruit en kan het lied; ‘Heen en weer' van Drs. P weer uit volle borst meegezongen worden. Want, de oever waar we niet zijn, dat noemen we de overkant . Een tureluur zou er jaloers op worden. Dan wappert  in alle masten opnieuw  het rood, wit en zwart over het wad. Het zijn de kleuren van de Koninklijke Wagenborg, de rederij die al ruim 100 jaar de wijde wereld zeeën bedwingt.

Plotseling brommende motoren, dikke pluimen zwarte rook van stookolie uit en schoorsteen, een loopbrug wordt ingetrokken en de luchthoorn toetert alles bij elkaar. Als ik door al dit tumult door een patrijspoort naar buiten kijk, zie ik nog net dat de Monnik is afgevaren. Ze is alweer onderweg naar Schier, want ook nu is tijd nog steeds geld.  Haar buik gevuld met badgasten, onderzoekers, biologen, filosofen en zowaar  een paar landrotten die bovendeks  het vasteland staan uit te zwaaien. In de buitenlucht, en hoog op het schip, kan het daarom gebeuren dat sommigen door een lichte euforie worden bevangen. Dan maakt het gevoel van een vrijgevochten zeeman, of een onverschrokken piraat, zich van hun meester. Een dagdroom van  een dikke drie kwartier, en die zodra ze dan weer  voet op vaste wal zetten als een gekleurde zeepbel uiteen spat.  De ploeg werkt nog even verder als ik het terrein afrij en mezelf afvraag,  welke van de 2 boten gaat me bij het volgende bezoek aan Schiermonnikoog oversteken? Want er ligt nog een uitnodiging voor de vuurtoren aldaar. Wordt het dan de Rottum of  ditmaal toch de Monnik? We gaan het zien. Want we gaan het ''ogen'' klinkt ook niet echt.

Auteur
Asito