Terug naar overzicht

Mens

3 minuten leestijd

Sleutelpandje: Zeesluizen

Balancerend tussen zoet en zout water voelt Tanja van de Bos-Kamminga zich hier als een vis in het (schoonmaak)water. 

18%200309%20sleutelpandje%20zeesluizen

Ze werkt nu ruim vier jaar voor Asito en ze is een gemotiveerde en betrokken collega daar in het Eemsgebied nabij Delfzijl. Een gebied onder de rook van de Noord-Groningse en Noord-Duitse industrie. Veel windmolens, kanalen, sluizen en bruggen kenmerken dit vlakke landschap, waar een liniaal over de horizon gelegd kan worden. Hier in Farmsum bij de zeesluizen is de poort naar het waddengebied en de Noordzee. Hier is het begin, of het eindpunt - tis maar hoe je het bekijkt - van de waterhuishouding die zowel Groningen als Friesland doorkruisen en verbindt.

Dit sluizencomplex van Rijkswaterstaat bestaande uit een netwerk aan waterkeringen wordt mede vanuit dit object aangestuurd en gecoördineerd. Deels nog analoog met camerabeelden, deels digitaal met computer en GPS. In een landschap waar schepen over land lijken te varen en waar boten door sluizen worden geloosd om het ruime sop te kiezen, daar werkt Tanja haar schoonmaakwater over de reling van beide objecten. Bijna als een volleerde matroos houdt ze de “buitendekken” van deze twee objecten schoon, maar ook binnen onderhoudt ze het interieur met grote inzet. Werktafels en stoelen, het tapijt en toiletten, het ligt er allemaal pico bello bij.

De bemanning van beide objecten zijn voor haar geen onbekenden, er heerst een gezonde collegialiteit en respect voor elkaar. De zware shag ligt hier en daar op de bureaus, verweerde koppen met schipperstruien turen over het water en op de beeldschermen. Zwemvesten en verrekijker elk moment paraat. Tanja is onderdeel van deze bemanning, de waardering wordt niet onder stoelen of banken gestoken. “Hest het weer goud en netjus doan” klinkt het met een lach.

Even buiten Farmsum ligt op een slaperdijkje het andere object wat Tanja schoonmaakt. We zijn nu in een polderlandschap waar kilometers lange en kaarsrechte kanalen het zoete water en de binnenvaart doorheen moet transporteren. Het uitzicht vanuit dit gebouw is adembenemend mooi;  ruim, weids en groots. Waar in Farmsum de zee en de lucht samenkwamen, zo komt hier de lucht in aanraking met het land. Hemelsblauw en grasgroen overheersen die panorama. Dit is Tanja haar lievelingsobject. “Het water is hier hard!” zegt Tanja als we het tijdens de koffie over het ontkalken hebben.  “Ook jammer dat Asito deze objecten niet langer kan behouden'' zegt ze na een flinke slok koffie. ''Het schijnt dat alle Rijksobjecten de schoonmaak in eigen beheer gaan houden. Jammer dat Asito dit kwijt gaat raken. Hoe dan ook, ik denk dat ik hier voorlopig nog wel kan blijven''. Tanja is rechtlijnig en zegt de dingen zoals ze zijn. “Rechtlijnig, is dit typisch Gronings? Of typisch Fries? Of beide?''  ik vraag het me terecht af. Ondertussen gaan mijn  gedachten naar dat andere punt van deze waterwerken, ergens in Friesland. “Is dit de bron van die Noordelijke rivaliteit? Hard water? Harde hoofden? Stugheid en trots?”  Hoe dan ook, middels deze waterweg zijn beide provincies met elkaar verbonden en aan elkaar overgeleverd. Ook in Friesland moet ik maar eens poolshoogte nemen houd ik mezelf voor en stap in de auto. Opnieuw gaat het door uitgestrekte velden en eindeloze weilanden over kaarsrechte wegen, alleen nu weer huiswaarts.

Meer sleutelpandjes lezen? Ze zijn te lezen op Verantwoord - Mens.

Auteur
Asito