Mauricio is de spil van Asito aircraft

"Amigo!"

We zijn nog geen vijf minuten onderweg vanaf het Asito-kantoor en nu al is de teller het bijhouden niet meer waard. Bij elke slagboom, elke doorgang, elk tegemoetkomend busje gaat er een hand omhoog. Mauricio noemt iedereen amigo. En iedereen, zo blijkt, noemt Mauricio amigo terug.

Maar wie ís die man achter het stuur eigenlijk?

Op zijn pasjes staat: Mauricio, meewerkend voorwerker bij Asito aircraft: het team dat op Schiphol de vliegtuigen van KLM en Delta Airlines schoonmaakt. Vraag rond op het platform wie Mauricio is en je krijgt heel andere antwoorden. Maurico is de vraagbaak. De fixer. McGyver. De man die je belt als iets kapot is, vastzit, of gisteren al klaar had moeten zijn.  

Mauricio navigeert over het streng beveiligde platform alsof het de oprit van zijn eigen huis is. De beveiliging hoeft hem allang niets meer uit te leggen. Hij kent de regels blind, maar wat nog veel indrukwekkender is: hij kent de mensen. Later, tijdens de schoonmaak van een toestel, noemt hij werkelijk iedere collega bij naam. Geen pasjes kijken, geen beleefdheidsgroetjes, maar oprechte herkenning.  Die twee dingen, de mensenkennis en de regelkennis, zijn eigenlijk maar het begin. Want maak een praatje met zijn collega’s en het rijtje eigenschappen groeit: Mauricio repareert. Mauricio bouwt. Mauricio lost op, wat het ook is en hoe laat het ook is. Een kapotte stofzuiger of de regie die net een paar handen tekortkomt? Hij loopt er niet omheen, hij loopt ernaartoe.  

Als Mauricio op vakantie is gaat er, zoals dat elke week wel eens gebeurt, iets kapot. "Baal je daar stiekem van?" Wordt er gevraagd.

Hij grijnst. "Een klein beetje. Want ik weet dat ik kan helpen."

Van Colombia naar de 747

Hoe die mentaliteit tot hem is gekomen? We gaan even terug in de tijd, naar Colombia. Daar groeide Mauricio op én leerde hij dé les die zijn leven vormde. Dat deed hij bij zijn oma in huis. Als jonge jongen hielp hij mee met het verbouwen van het huis van die oma. Iets kapot in Colombia, dan maak je het. Iets nodig? Dan bouw je het. Zelf oplossen. Die mentaliteit reisde mee naar Nederland, waar hij begin jaren 2000 via een familielid bij Asito op Schiphol binnenkwam. Eerst als schoonmaker. Binnen een maand was hij teamleider. Daarna supervisor én nu dus vervangend dutymanager.  

Stiekem had hij hier helemaal niet moeten staan, als alles volgens plan was gegaan. Mauricio wilde piloot worden. Maar een ernstig gebroken enkel besliste anders. Op dat moment een hele vervelende situatie, maar Mauricio staat nu wel waar hij al die jaren geleden over droomde. Hij staat dagelijks in de vliegtuigen die hij had willen vliegen. Alleen dan aan de andere kant van de cockpit deur. Zijn favoriete vliegtuig? Hij hoeft er geen seconde over na te denken. De Boeing 747. “De mooiste van allemaal. Nog steeds. Het is jammer dat we die niet meer kunnen schoonmaken.”

Hij heeft nergens voor doorgeleerd. Geen technische school, geen IT-cursus. Hij leert simpelweg door te kijken. Toen er ooit monteurs kwamen voor een ingewikkelde reparatie, ging hij er met zijn neus bovenop staan. Hij stelde vragen. Hij keek naar hun handen. Toen datzelfde onderdeel maanden later weer kapot ging, verving hij het zelf. De monteurs zijn nooit meer gebeld. "Ik zie dat in één keer," zegt hij schouderophalend. Voor het verhelpen van kleine storingen werd Mauricio daarnaast opgeleid door Gomes, een partner van Asito, die auto’s en reparaties uitvoert. Hij kan daarom nu ook kleine reparaties uitvoeren. Denk aan het vervangen van lampjes of het afstellen van beveiligingskleppen.  Het vertrouwen binnen Asito aircraft in Mauricio is dan ook groot.  

Vertrouwen bewijs je elke dag opnieuw

Wil je in één verhaal weten hoever het vertrouwen in Mauricio verder reikt dan alleen bij Asito? Delta Air Lines laat hem sleutelen aan hún vrachtwagens als er iets kapot is.

Geen aannemer, geen externe monteur, maar Mauricio. "Als ik het doe, kan dat vliegtuig sneller weg," zegt hij, en daarmee is voor hem de kous af. Hij lost het op, meldt het netjes, en is alweer bezig met de volgende klus.

Zoveel vertrouwen verdien je met altijd doen wat je zegt. En dat doet Mauricio.

Een collega formuleert het die middag prachtig, met een blik vol bewondering en een vleugje bezorgdheid: "Hij doet soms té veel. Ik hoop dat hij dit tempo nog lang aankan. Hij heeft een geweldig hart, maar soms is het gewoon te veel."

Als we aan het eind van de dienst terugrijden naar de uitgang, gebeurt er iets veelzeggends. Langs de hekken lopen twee collega's die de pendelbus hebben gemist. Ze sjokken met hun tassen langs de weg. Mauricio trapt op de rem, gooit de deur open en zwaait ze naar binnen.

Want wie in Mauricio alleen de handige klusjesman ziet, mist de essentie. "Samen of niks," klinkt het stellig vanaf de bestuurdersstoel. "Daarom heb ik mensen om mij heen nodig. Ik weet veel, maar ik weet niet alles."  

De boodschap van Mauricio

Wat de mensen die dit lezen moeten onthouden?  
Mauricio denkt even na. "Zoek naar de 'Mauricio' in je eigen team," zegt hij dan. "Mensen hebben zoveel verborgen talenten. Kijk waar iemand energie van krijgt en geef ze die ruimte. Dat bespaart niet alleen tijd en geld, het maakt mensen gelukkig."

Talent zit vaak op plekken waar je het niet verwacht. Soms staat het in de cabine van een vliegtuig met een doekje in de hand, simpelweg te wachten tot iemand vraagt: "Zou jij dit ook kunnen?"

Voor Mauricio was het antwoord 24 jaar geleden een volmondig 'ja'. Hij werd geen piloot, maar Schiphol gaf hem alles. Een carrière, een onvervangbare status, honderd verschillende petjes en een koffer vol verhalen. Zelfs de liefde van zijn leven ontmoette hij hier, in een van de vliegtuigen.

Hij lacht, start de motor van zijn auto, en steekt nog één keer zijn hand op.
"Tot snel, Amigo!"